Een prachtige dag. Warm wel, maar met voldoende schaduw. Ik ben weer ruim 28 km verder. Mijn voet zeurt een beetje, voelt moe aan, maar het viel me niet tegen vandaag. Het tapen heeft geholpen denk ik. De rest van de dag maar goed laten rusten.
Het landschap is merkbaar aan het veranderen. Meer hoogte verschil, meer bossen, slingerende weggetjes en minder massale boerderijen. Wel nog met een stuk waar ik graan om me heen zag zover als het oog reikte.
Vanochtend kwam ik op een gegeven moment bij een groot donker bos. Toen ik een stukje het bos in liep, hoorde ik opeens een enorm gekraak om me heen gevolgd door een diepe... knor! Ik schrok enorm, nekharen recht overeind, stokken in de aanslag. Dat zwijn schrok blijkbaar ook, want die rende gelukkig de andere kant op.
Even verderop werd het een grote modderpoel. Ik kon geen pad meer ontdekken. Zat tot mjjn enkels vast in de modder. Alleen dankzij de stokken kon ik vooruit komen. Mijn broek zat uiteindelijk tot mijn knieen onder de modder. Daar baal ik enorm van moet je weten, want ik moet alles immers met de hand weer uitwassen. Ik heb wel ontdekt dat deze broeken een redelijk zelfreinigend vermogen hebben. Als de modder opgedroogd is kan je een deel er afkloppen en de rest spoelt er wel af bij een volgende regenbui.
Weer verder was het pad dichtgegroeid met doornen en brandnetels. Ook hier boden de stokken uitkomst. Zo zie je maar weer, ik ontdek elke dag nieuwe funkties van die dingen.
Verder verliep de dag heel rustig. Nauwelijks mensen of autos tegengekomen. Je loopt dan echt met je zelf en het ritmische getik van de stokken en geknerp van de rugzak...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten