Aosta

Vlak voordat ik aankwam heb ik nog twee mensen ingehaald. Reintje en ik hadden ze eerder gezien toen we naar Martigny liepen. Het bleken nederlanders, die vanuit Nederland zijn gestart (Friesland). Via het pieterpad zijn ze zuidwaards gegaan. Ze hebben niet in het hospice geslapen dus ik heb ze verder niet neer gesproken. Grote kans dat ik ze de komende tijd vaker tegen ga komen. Hun einddoel is ook Rome.

Gisteravond naar het vesper gegaan en daarna in de eetzaal met elkaar gegeten. Het is best nog wel druk hier. Ik zat aan tafel met een zwitsers stel met 4 kinderen en hun oom, een priester uit Orsieres. Hij was nog half beledigd dat ik niet bij heb had aangeklopt toen ik daar was. Na het eten ging iedereen naar de mis; dat heb ik toen ook maar gedaan. Toen ik terugkwam in de slaapzaal was daar ook een in Engeland woonachtige italiaan aangekomen. Leuke kerel. Hij was op de fiets en had zich verkeken op de klim en kwam dus laat en doornat aan (een uur nadat ik was aangekomen was het enorm gaan regenen; ik heb weer geluk gehad).

Vanochtend, toen ik buiten kwam, was het koud en mistig. Met mijn jack aan begonnen aan de afdaling. Toen ik aan de andere kant van de berg kwam, net over de grens in Italie, loste de mist al snel op. Het werd lekker zonnig. De tocht ging net als gisteren maar dan in omgekeerde volgorde. Klauteren werd springen van rots naar rots, de val telkens opvangend met mijn stokken om mijn knieen en enkels te ontlasten. Ik liep door prachtige alpenweiden, waar een hond op commando van zijn baas koeien bijeen aan het drijven was. Het pad werd langzaam aan beter, de begroeing nam toe en voor ik er erg in had was ik al weer in st. Rhemy op 1600 meter. Het ging goed en het ging snel.  

Toen ik in Etroubles aan het pauzeren was, stopten 4 zwitsers bij me. Zij waren een stuk van de Via Francigena aan het lopen en vroegen of ik dat ook deed. Ik heb ze verteld dat ik in Canterbury was gestart en op weg ben naar Rome; dat vonden ze fantastisch. We hebben er even over doorgepraat en toen gingen zij verder. Even later haalde ik hen weer in en toen klampte een van de mannen bij mij aan. Hij wilde meer weten over mijn motieven. We hadden het er over dat we toch wel erg in een rat-race terecht zijn gekomen. Altijd maar weer meer en harder werken. Aangegeven dat het ook een van mijn motieven was om daar door deze reis uit te ontsnappen en op een rij te krijgen wat nu echt belangrijk is. Hij was nu CFO en wilde over 2 jaar stoppen en zijn tijd dan aan andere dingen besteden, in de nonprofit sfeer. We waren zo druk aan het praten dat toen we omkeken zijn vrouw en vrienden volledig uit beeld waren verdwenen. We namen afscheid en hij ging terug.

Vervolgens ging het in rap tempo door naar Aosta. Ik voelde me goed en had geen zin om al te stoppen. Na ruim 30 km aangekomen. Het is een leuke stad in een mooie vallei. Het was weer een prachtig mooie dag in een mooie omgeving en over een erg mooi en goed aangegeven pad. De VF leeft hier enorm. Bij elk dorp zie je in de lantarenpalen het teken van de pelgrim verwerkt.

Dag 1 in Italie zit er weer op. Ik heb Zwitserland achter me gelaten en kan weer in euro's betalen. De weken door Zwitserland waren mooi en ook nog eens met mooi weer (mijn ervaringen met Zwitserland waren tot nu toe altijd met regen...). De mensen vriendelijk maar ook meer gereserveerd. De bloedhete tocht van Lousanne naar Vevey zal ik niet snel vergeten, evenmin als de klim naar de Grand st Bernard; een absoluut hoogtepunt van de reis.