Pontarlier is een aardige stad, zonder veel culturele of historische hoogstandjes. Geen grote kathedraal; "slechts" een eglise, met oude fundamenten maar herbouwd in de 16/17e eeuw. Qua bouwstijl veel minder hoog, eenvoudiger. Wel veel barok in het interieur. Het stadje is verder bijzonder levendig en geeft duidelijk een regionale functie.
Grappig was dat ze hier - gisteren zag ik er ook al een - van die heerlijk ouderwetse toeristenwinkeltjes hebben, met ansichtkaarten, wandelstokken (waar je plaatjes op kan laten zetten), mini koebelletjes, koekoeksklokken, bierpullen en muziekdoosjes. Niets veranderd ten opzichte van de vakanties van vroeger. Ik nader nu dus echt het alpengebied.
Ik realiseerde me vandaag tijdens het slenteren door Pontarlier dat ik Frankrijk al weer ga verlaten. Dat ik in de afgelopen 800 kilometer veel van Frankrijk heb kunnen zien en ook hoe verschillend de verschillende streken (Pays de Calais, Champagne en Franche-Comte) zijn. Ik ben begonnen aan de kust, met eerst nog badplaatsen en al snel de eerste boerderijen, kleine huisjes, hele oude steden. Veel cultuur uit de 11/12e eeuw. Prachtige sobere bouwkunst met enorme kathedralen. Het landschap eerst nog glooiend, later vlak en ook met mijnbouw. Met weer dat sterk beinvloed wordt door de zee, fris en regelmatig wat neerslag. Ook een gebied dat bezaaid is met bunkers aan de kust, met ontzettend veel massagraven uit de 1e en 2e wereldoorlog en overal herdenkingsmonumenten, die na 14/7 allemaal voorzien waren van kransen en vlaggen.
Voor Reims kwamen de heuvels weer en de wijngaarden. Die vervolgens weer plaats maakten voor reusachtige grootschalige landbouwbedrijven. Pure productiebedrijven zijn het, die wel tot 1000 hectare grond bezitten en waarbij ik de hele dag door knisperende graanvelden liep over kaarsrechte landwegen. Maar ook een gebied met veel kanalen, waar ik zelfs nog nederlandse binnenvaartschepen tegen ben gekomen.
Tot de heuvels weer begonnen met eerst nog wijn en later weilanden, mais en koeien. Met een andere cultuur, veel meer kerken en gebouwen uit de 15/16e eeuw, zoals in Langres en Besancon. Veel meer versierd, maar ook zwaarmoediger van bouw, donkerder van binnen, haast bedrukkend en met een sterke wierrook lucht. Een gebied ook met stoere huizen met dikke, van grove steen gebouwde, muren en zware massieve balken. Huizen die voor de eeuwigheid gebouwd lijken te zijn.
De laatste dagen in Frankrijk werd het steeds hoger en ruiger. Ik liep door mooie weide gebieden met veel kleurrijke bloemen, door gebieden waar de zware lucht van pas gemaaid gras hing, langs boerderijen met grote aangebouwde stallen en met mestbergen naast de deur. Met voortdurend het geluid van krekels en koebellen. Langs huizen de qua bouwstijl al veel weghebben van het alpengebied. Trappen, balkons, wonen op de eerste etage, veel groter ook.
Een land dat mij, alhoewel ik er vaak op vakantie ben geweest, verrast heeft voor wat betreft vriendelijkheid, gastvrijheid en hulpvaardigheid. Zo wandelend in je eentje ervaar je de dingen toch anders dan als toerist. Iedereen groet je van jong tot oud. Ze hebben respect voor pelgrims en hebben me geholpen aan onderdak. Mijn gebrekkige kennis van het frans was zelden een probleem. La France, merci beaucoup!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten