Vrijdagavond, 3 augustus. Ik zit hier op het bed in de refuge en bedenk me hoe bijzonder dit toch is. Waarom stellen mensen, gemeenten, belangeloos een huis beschikbaar voor pelgrims, voor passanten, die de volgende dag weer doortrekken en waarvan ze waarschijnlijk nooit meer iets horen. Ja, mooie woorden laten ze achter in een logboek. Maar verder...
Het is prachtig dat ze dit doen! Een mooi gebaar, met een lange historie. Vermoeide pelgrims opvangen, voor hen een humanitaire daad, ze leven mee met de pelgrim, geloven wellicht dat het hun plicht is de medemens op deze manier te helpen. Voor pelgrims een zorg minder: hoe moeilijk het ook is om onderdak te vinden, het lukt dan toch weer dankzij deze mensen.
In het begin had ik er moeite mee. Ik heb toch geld? Ik hoef toch niet als een zwerver aan te kloppen voor hulp? Maar zo kijken ze er niet tegen aan. Ze vragen niet of je geld hebt. Ze vragen niet naar het motief. Ze dringen je geen dingen op. Ze doen het omdat je met een fantastische reis bezig bent. Een reis die voor iedereen anders is, met een andere reden, met een ander doel. En waar ze misschien zelf ook wel over dromen. En ik? Ik heb er geen moeite meer mee en ben blij met deze hulp.
Morgen trek ik weer verder, gooi ik de sleutel weer in een brievenbus en zal de gastvrijheid van Chateauvillain altijd blijven herinneren. Later op de dag komt ongetwijfeld weer iemand van de gemeente langs om de slaapplaats weer keurig op te ruimen voor een volgende pelgrim.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten