La Storta

Het was mistig vanochtend toen ik vertrok. Eerst ging het nog verder de heuvel op. Aan de andere kant zag ik een mooi schouwspel van flarden mist, grijze heuventoppen en bossen. De zon kwam er vaag doorheen en langzaam loste de mist op. Het zou weer een prachtige dag worden met een temperauur van rond de 25 graden. Het was een mooi natuurgebied waar ik doorheen liep. Af en toe een groot hek met een lange statige oprijlaan naar grote landhuizen. Ik kwam weer veel agressieve honden tegen onderweg. Meestal achter de hekken, maar nu kwam er ook een door een open poort gestormd. Een paar keer beet hij naar mijn stokken die ik beschermend achter mijn rug hield. Het zal je maar gebeuren, vlak voor Rome een hap uit je kuit...

Ik kwam halverwege langs een autostrada. Een drukke weg waar de auto's gehaast overheen raasden richting Rome. Ik voelde me weer langzaam in een fuik lopen en werd voortdurend heen en weer geslingerd door mijn emoties. Aan de ene kant wil ik graag weer naar Nederland, aan de andere kant benauwt het me ook, het idee dat ik me straks weer moet aanpassen aan de dagelijkse routines van het werk.

En toen werd het weer heel landelijk. Rome leek weer ver weg en ik liep over mooie landwegen. De aanduidingen waren slecht en ik moest me, aan de hand van de gps, een weg banen door omgeploegde akkers, over prikdraad en door doornstruiken. Een hond maakte me grommend duidelijk dat ik er niets te zoeken had, maar liet me verder met rust. Ik zag weer aanduidingen van de route en liep fluitend verder. Het pad liep naar een riviertje, waar ik springend van rots naar rots naar de overkant moest. Ik kwam bij een oud plaatsje, Isola Farnese, genoemd naar de borgo Farnese die daar lag. De familie Farnese kom je ook overal tegen in Italie. Net als de Medici's ooit een machtige familie en leverancier van pauzen.  

Het was toen nog maar een kort stukje naar La Storta en daar was het definitief gedaan met de stilte en de rust. De via Cassia loopt midden door het stadje. Ik kijk er op uit vanuit mijn verblijfplaats bij de Suore delle Poverelle. Ik werd er weer hartelijk ontvangen door de zusters. Nog een keer gedraag ik me dus als een echte pelgrim en slaap ik vannacht in mijn lakenzak (waar je onderhand soep uit kunt koken...).

Ik heb duidelijke instructies gekregen voor morgen. Reintje komt aan het eind van de ochtend aan op het vliegveld en we hebben afgesproken dat ik rond 4 uur op het plein bij de St Pieter ben. Dat gaat een hele uitdaging worden.  Met de wandelstijl die ik ontwikkeld heb zou ik, gezien de afstand, ruim voor de middag al aankomen. Ik moet het dus langzaam aan doen. Tijd genoeg ook om terug te kijken op de afgelopen periode en daarover stukjes te posten op de blog.