Sutri

Gisteravond nog een glaasje gedronken met Mathilde en Ben en afscheid genomen van elkaar. Ik volg een andere route, waardoor ik vandaag al in Sutri kan zijn. Deze route loopt langs de rand van een krater, met daarachter het Lago di Vico. Los van het feit dat dit korter is, leek deze route me ook mooi om te lopen. Ik stond weer vroeg op, want ik had een stevige klim voor de boeg.

Viterbo uit ging langs een drukke weg en dat bleef zo tot San Martino Al Cimino. Toen ik vertrok was het helder weer, maar ik zag de lucht gaandeweg betrekken. Toen ik vanuit San Martino de berg op ging liep ik langzaam de wolken in. Het werd mistig om me heen en het werd fris. Ondanks dat ik behoorlijk klom en er een stevig tempo in hield, kreeg ik het niet warm.

Na een tijdje klimmen ging ik van de weg af, een mooi bospad in. Ik liep nu door een natuurreservaat. Ik liep er alleen en al snel hoorde ik geen geluiden meer om me heen. Alles werd gedempt door de mist. Naarmate het later werd en de zon hoger kwam, loste de mist langzaam op. Ik was geklommen naar 900 meter en zag nu door de bomen het meer aan de andere kant van de berg liggen. Af en toe zag ik nu ook mannen in het bos lopen, met stok en mand, op zoek naar paddestoelen. Ik liep lange tijd rond het meer, totdat ik weer bergaf ging richting Ronciglione, weer zo'n verrassend bergstadje. Ik had er 23 km opzitten en het was tijd voor een cappucino en een brioche crema om weer wat op krachten te komen.

Vervolgens was het nog maar een uur lopen naar Sutri, eindpunt van vandaag. Sutri was vroeger het centrum van de Etrusken. Ik was er vroeg en kon nog nergens terecht. Alles zit dicht tot een uur of half 4. Ik ben op een bankje gaan zitten naast de voordeur van het Carmelieten klooster (Monache Carmelitane di Clausura), waar ik wil proberen te overnachten (speciaal voor Reintje). Ik heb daar een tijd zitten lezen. De twee fransen, die ik in Montefiascone ook al tegengekomen was, kwamen later ook nog. Ik was benieuwd hoe het verder zou gaan; het is immer een gesloten orde. We belden aan en kwamen in een hal. We moesten onze paspoorten en pelgrimspassen door een luikje afgeven. Even later kregen we ze terug, met de sleutel van het gebouw ernaast. We hebben het klooster niet van binnen gezien en ook geen van de nonnen.