Extremely long and exposed section crossing open country... dat was wat er in mijn routebeschrijving stond. Nou, dat klopt! Eindeloos lange rechte wegen door redelijk vlak kaal landschap. Graanvelden wederom, of beter gezegd: stoppelvelden. Het meeste graan is hier inmiddels geoogst. De stokken dus maar opgeborgen, mijn handen om de schouderbanden geklemd en marcheren maar, blik op oneindig, verstand op nul. Mijn eerste pauze na 15 kilometer.
Ik zag dit uiteraard wel aankomen. Ik heb daarom zeer uitgebreid ontbeten om een goede bodem te leggen en had hierbij het geluk dat het hotel vandaag ook een uitstekend ontbijt serveerde. Het weer zat gelukkig ook mee. Het was overwegend droog (laatste uur wat lichte regen), niet te warm, weinig wind en overwegend bewolkt. Ik heb meerdere malen gedacht hoeveel mazzel ik hiermee heb gehad. Waren de omstandigheden anders geweest, dan was het een loodzware tocht geworden. Hij was nu al zwaar genoeg; ruim 38 kilometer.
Carry sufficient water and food for the day and have adequate weather protection... Dat stond ook in mijn boekje. Ook niet voor niets Nauwelijks mensen of huizen gezien, laat staan een plek waar je eten kan krijgen. Nauwelijks plekken waar je uit de wind of uit de regen kan uitrusten.
Nee, dit was bepaald geen eenvoudige etappe. Wat wel heel aardig was: ik liep vandaag voor het eerst een groot deel over de "Voie Romaine". Verstopt onder dikke lagen leem, beton en grind, maar toch...Krijg je toch het idee dat je de goede kant op gaat.
Aan het eind werd ik nog getrakteerd op een mooi veld zonnebloemen. Ik bekijk het dus maar van de zonnige kant: het is me weer gelukt vandaag, zonder noemenswaardige problemen.
Ik zit nu weer bij een oud vrouwtje in een kamer in het achterhuis. Vanavond weer in de keuken eten vermoed ik. Ik ben benieuwd...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten