Gisteravond ben ik gaan eten in de plaatselijke auberge, waar ze mij gisteren ook geholpen hebben. Of ik kon eten. Natuurlijk, maar het was nog een beetje vroeg. De kok sliep nog. Totdat hij op de klok keek. O la la, het was allang 7 uur geweest. Of ik nog even 10 minuten kon wachten, dan ging hij de kok wakker maken. Het duurde wel iets langer dan 10 minuten, bijna een uur, maar ik heb wel ongelofelijk lekker en veel gegeten. Schandalig, maar ik had vanochtend zelfs nog geen trek in het ontbijt. Die middag had ik nog een rare man zien rondlopen daar bij de auberge. Beetje een verlopen type, grijs haar in een staart, open hawai shirt, korte broek, blote voeten. Een keer raden wie de kok was... Juist ja, en hij liep er nog steeds zo bij. Alleen het hawai shirt had hij ingeruild voor een koksshirt. Natuurlijk nog wel open. Maar goed, hij kon wel koken!
Vandaag doorgelopen naar Dampierre. Al vroeg aangekomen want het was maar 18 kilometer. Allervriendelijkst ontvangen. Of ik degene was die geen plek had in Champlitte en of alles goedgekomen was. Toch grappig om vast te stellen dat converseren in het frans me steeds beter afgaat.
De tocht hier naar toe was heerlijk. Ik heb het rustig aan gedaan. Het weer was prima en ik liep leuk door de vallei van de rivier Salon. Met om de paar kilometer een klein dorpje. Dampierre zelf stelt niet zoveel voor. Leuke oude elementen, maar het centrum volledig verpest met een grote supermarkt en een glazen hotel, volledig misplaatst in zo'n dorp.
Nog maar twee keer dit stuk en je bent er! Of ook wel: je bent op een derde!
BeantwoordenVerwijderen