Gy

Gisteravond door een stel fransen, die ook in de chambre d'hote logeerden uitgenodigd voor een glas wijn. Ik had s'middags al opgevangen dat de eigenaar mijn verhaal over het gesloten hotel in Champlitte in geuren en kleuren aan ze had verteld. Ze waren dus nieuwsgierig geworden. Ze kwamen uit de Elzas, dus spraken een beetje duits. Typische grensstreek want er was geen woord hoog-duits bij. Ze zeiden zelf ook dat het een dialect was. Hij was wel eens voor zaken naar Zwitserland geweest en daar hadden ze hem niet verstaan; hij hen ook niet overigens. Ze vertelden dat door alle oorlogen in het gebied de streek de ene keer bij Duitsland hoorde en de volgende keer weer bij Frankrijk. En dat de ene keer frans een verboden taal was en de volgende keer duits. Uiteindelijk zijn ze maar gewoon hun eigen dialect blijven praten. Ze waren verrast over mijn leeftijd en dat ik twee volwassen dochters had. Ze dachten dat ik een jaar of 35 was ;-).

Vandaag de vallei verder doorgelopen richting Gy. Zo'n 26 kilometer. Ik ben van de hoofdroute afgeweken omdat ik geen zin had om de hele dag langs een drukke weg te lopen. De alternatieve route liep over kleine landwegen, tussen weilanden en pas gemaaid hooiland door. Dat loopt stukken leuker. Ik heb er wel een 12e eeuws plaatsje door misgelopen, maar daar zijn er hier genoeg van.  

Ik was vroeg aangekomen, dus ik had nog even tijd om Gy te bekijken. Gy is een leuk stadje. Wederom oud. De stad is tegen een heuvel aan gebouwd, met bovenaan naast de kerk ook een oud chateau. De steile straatjes kennen weinig structuur en lijken willekeurig om de huizen heen aangelegd. Lekker romnelig. Wel weer opvallend hoe weinig mensen er rondlopen. Blijkbaar is Gy te weinig toeristisch en dus zijn ze zelf maar op vakantie gegaan.