Altopascio

Ik maakte me behoorlijk zorgen gisteravond. Mijn kuitspier voelde niet goed. Vooral de aanhechting in mijn knieholte deed zeer bij het strekken. Ik was bang dat er meer aan de hand was dan alleen een verrekte spier. Ik liep mank door de straatjes van Lucca. Vannacht ook onrustig geslapen; telkens voelen aan mijn kuitspier. Het hielp daarbij niet dat er een lag te snurken op de kamer en een ander wel 3x naar de wc moest.

Vanochtend toen ik opstond was ik iets opgeluchter. Ik leek redelijk te kunnen bewegen. De route van vandaag was niet lang en ging over vlak terrein. Ik besloot om het te gaan proberen, maar eerst uitgebreid te gaan ontbijten in de bar om de hoek. Het was zwaar bewolkt en het zou regenen vandaag.

Ik liep het eerste stuk kris kras door de smalle steegjes van het oude centrum van Lucca, op zoek naar de aansluiting op de route. Buiten het centrum ging het langs erg drukke wegen door de buitenwijken van de stad en vervolgens door dorpjes en industriegebieden. Een aantal keer moest ik hierbij drukke wegen oversteken. Gewoon doen is dan het motto, anders laat niemand je er tussen. Mijn dochters zouden zeggen: je gedraagt je in het verkeer weer als een italiaan.

Ondertussen ging het niet slecht met mijn been, maar ook niet erg goed. Ik had het gevoel dat ik op drie en een halve poot liep: 2 stokken, mijn rechter been en mijn linker voor de helft. Ik had wel het idee dat het steeds iets beter ging; in ieder geval niet slechter. Ik hield mijn stappen kleiner en het tempo lager. Toch was ik voor twaalven al in Altopascio, gelukkig zonder problemen en met slecht een kleine bui. Ik kan mijn been nu goed laten rusten voor morgen. Mijn italiaanse vriend was ook net gearriveerd. Later volgde nog een zwitser. Met z'n drieen hebben we geluncht in het stadje en zijn we naar de gemeentelijke ospitalieri voor pelgrims gegaan. Daar kwamen later ook nog M&B, met hun dochter. De sleutel moeten we morgen onder de deur van het gemeentehuis door schuiven.  

Altopascio is wederom een oud stadje. Hier was het eerste opvangadres voor pelgrims ingericht (11e eeuw). Ook hadden ze, en hebben nog steeds, hier de gewoonte om de klokken om zeven uur s'avonds te luiden, zodat de pelgrims op het geluid af konden gaan en zo de stad beter konden vinden. De stad lag vroeger in een bos en het was er gevaarlijk.