Lucca

Ik had besloten om vandaag weer twee kleine etappes samen te voegen. Ik ben inmiddels gewend aan de lange afstanden en dat bevalt me prima. Het was ogenschijnlijk een redelijk eenvoudige tocht, met een paar klimmetjes. Het ging dan ook behoorlijk voorspoedig tot aan Valpromaro. Er zat wel een stuk bij waarbij het pad overwoekerd was door struiken. Het pad was niet geschikt voor mensen van mijn lengte. Op een gegeven moment was ik mijn pet kwijt; die was in een doornstruik blijven hangen.

Na Valpromaro, dus deel twee van de route, ging het ook weer van de weg af het bos in. Ik werd letterlijk en figuurlijk het bos in gestuurd, want al snel zag ik geen aanwijzingen meer. Ergens heb ik toen een verkeerde keuze gemaakt en liep vast tussen, wederom, de doornstruiken. Iets opzij hoorde ik wel de weg en volgens mijn gps klopte dat ook. Ik ben toen door de struiken naar boven geklauterd. Dat was achteraf gezien niet zo slim. Ik kwam boven, onder de schrammen en met een verrekte kuitspier en toen was daar de weg ook nog niet eens. Daarvoor moest ik me tussen de olijfbomen weer naar beneden laten zakken en toen nog van een muur van 2 meter springen om bij de weg te komen. Dit was dus typisch weer zo'n moment waarbij ik fout op fout stapelde. Met een pijnlijke kuit heb ik mijn weg naar Lucca vervolgd.

Lucca is en blijft een fantastische stad. Ik ben er al twee keer eerder geweest en ik blijf het leuk vinden om hier te komen. De dom, de torens, de smalle steegjes, alles is hier even mooi. Nadat ik ingecheckt, gedoucht en mijn kleren gewassen had, heb ik door de stad gedwaald en uitgebreid op een terras gezeten met uitzicht op de dom. Als foto vandaag natuurlijk het labyrint op een van de pilaren van de dom. Deze mag niet ontbreken in de fotoserie.

Trouwens, kunnen jullie nog mijn halsbrekende toeren uit Zwitserland herinneren? Ik kreeg vandaag een mailtje, met daarin een topo voor een nieuwe alternatieve route waarbij dat stuk wordt vermeden. Iets te laat...