Orio Litto

Twee mannen waren het, italianen. Ze zijn in Aosta gestart en ook onderweg naar Rome. Bijzonder dat ik ze nog niet eerder tegengekomen ben. Ze maken wel veel kilometers op een dag. Morgen bijvoorbeeld gaan ze in een keer naar Piacenza. Mijn routebeschrijving geeft dit ook aan, maar met de kilometers die ik er deze week al op heb zitten, doe ik het liever iets rustiger. Ik eindig vandaag in Orio Litto, een klein plaatje dicht bij de Po. De Po is een uitdaging: als voetganger is die eigenlijk alleen met de boot te doen. De bruggen zijn te gevaarlijk. Er gaat een klein bootje naar de overkant, die je de avond van te voren moet bellen. In alle gidsen en boeken wordt dit bootje genoemd. Het is de manier voor de pelgrim om de overkant te bereiken. M&B zitten nu op hetzelfde schema als ik en we hebben afgesproken de boot maar tegelijk te nemen op zaterdagochtend.

Het is nu trouwens nog donderdagavond als ik dit schrijf. Het parochiehuis is nu verder verlaten op de pelgrims na. Ik zit in de kantine, alles ligt hier voor het oprapen, eten en drinken en zo, maar de deur is gewoon open. Dit zou je in Utrecht eens moeten proberen...

Ik ben vroeg opgestaan. Wakker geworden van de anderen. Ondanks dat ik niet ver hoef te lopen vandaag ben ik toch snel vertrokken. Het was een prachtige ochtend. De zon kwam net op, het was mistig en het land nat van de dauw. Ik liep door het hoge gras en was binnen de korte keren tot mijn knieen nat. Er was verder niemand te zien; totale stilte om me heen. Een heerlijk begin van de dag.

Al snel werd het warm, maar van de temperatuur heb ik weinig last meer. Omdat ik niet zo ver hoefde vandaag, hield ik het tempo laag en heb ik lange pauzes gehouden; zitten lezen op een bankje in de schaduw. Ik kwam in Orio Litto aan zonder dat ik het gevoel had veel te hebben gedaan vandaag.

In Orio Litto liep ik te twijfelen wat ik zou doen. Er moest een pelgrimsverblijf zijn, maar ik kon niet snel ontdekken waar. Er was ook een osterio. Alles binnen stond in het teken van de VF. De eigenaar had hem zelf ook gelopen. Ik moest meekomen naar het terras achter en daar zaten en aantal locals. Het werd een vrolijke boel. Ik kreeg een grote bier en onderwijl werd de burgemeester opgepiept. 10 minuten later was hij er ook en toen onze drankjes op waren bracht hij me in zijn fiat naar het onderkomen, een kleine 200 meter verderop. We kwamen bij een oud middeleeuws gebouw met een toren waain ze 4 slaapplaatsen hadden gemaakt. Het zag er ontzettend leuk uit. Toen ik door het raam keek, zag ik ook net M&B; zij hoefden verder niet meer te zoeken. Van de burgemeester (tevens hoofdonderwijzer) kregen we uitgebreid te horen wat de geschiedenis van het pand en het dorp was. Het was hier moeras en het gebied werd geschonken aan een aantal benedictijner monniken, die de boel ontgonnen hebben. Pas na ruim een uur was hij weer vertrokken. Vanavond kunnem we in het osterio terecht voor een hapje eten en daar gaan ze ons ongetwijfeld ook helpen met het reserveren van de boot voor morgen.