Sarzana

Naast de italiaan waren er ook nog twee duitsers en een nederlander gekomen. Ik had het idee dat de nederlander het allemaal wat lang vond duren. Hij was via de rijn richting Italie gegaan. Een duitser was net begonnen en de andere was met de fiets, een e-bike. Tja, dat kan ook zullen we maar zeggen... Ik heb met ze gegeten, maar had toen al genoeg van ze. Van de duitsers vroeg ik me af wat ze hier te zoeken hadden. Maar snel wegwezen, wat geen probleem was want de italiaan stond om 5 uur op.

Ik had nog een berg te gaan vandaag. Niet hoog, maar wederom lastig. Toen ik vertrok lag er een lage wolk als een deken over het dal. De zon kwam net op. Op een enkele hond na was het stil. Net buiten Aulla ging het gelijk het bos in en via nauwelijks te onderscheiden en door bramenstruiken overwoekerde paadjes ging het omhoog. Het laatste stuk van deze klim ging over een klein weggetje dat uitkwam bij een werkelijk schitterend bergdorpje. De huizen pal op elkaar tegen de bergwand aangeplakt.

Even later weer zo'n dorpje. Je vraagt je af waar de mensen hier van leven en of inmiddels niet een groot deel van de panden verlaten zijn. Na dit dorpje verdween het pad weer in de bossen. Het werd weer klauteren. Even moest ik denken aan die ene dag in Zwitserland. Ik was nu het pad wel niet kwijt, maar het ging zo steil omhoog dat ik me tot het uiterste moest inspannen om boven te komen. Het zweet liep weer met straaltjes van me af. Maar gelukkig was deze berg maar 600 meter hoog. Het vervolg was weer beter begaanbaar en opnieuw kwam ik langs zo'n leuk bergdorpje, Deze keer met een kerk bovenop de rots, fier boven alles uitstekend.

Het laatste stuk ging bergaf. Moest ook wel, want ik nader de Middellandse zee. Sarzane ligt aardig dicht bij de kust en tijdens de afdaling kon ik de zee al zien. Toch werd het nog even heel vervelend. Het was soms meer glijden over het puin en springen van rots naar rots, dan dat er sprake was van lopen. Tot twee keer toe ben ik vies uitgegleden, ondanks de steun van de stokken.

De afgelopen drie dagen waren prachtig, maar meer geschikt voor alpinisten dan pelgrims met rugzak. Ik begrijp wel waarom veel pelgrims opteren voor de weg. Ook Sigeric zal zo niet gelopen hebben. Spijt heb ik er evenwel niet van, het was zondermeer mooi om hier gelopen te hebben en vanuit sportief oogpunt een hele prestatie.

Ik kwam al vroeg aan in Sarzane en gebruik de rest van de dag om bij te komen en lekker te ontspannen. Het zit er hier gezellig uit. Er is een markt en het weer is uitstekend. Slapen doe ik vannacht weer in een parochiehuis. Een matras op de grond deze keer. 5 euro moest ik doneren.
Trouwens, Sarzane ligt in Ligurie. Voor 1 dag heb ik Toscane weer even verlaten.