Na het ontbijt in een bar in La Storta, mengde ik me in het verkeer. De via cassia was druk in de spits. De stad uit lag mijn gemiddelde snelheid hoger dan die van de auto's naast mij. Ik zag gefrustreerde mensen zitten in hun gedutste koekblikken. De scooters scheurden er kriskras langs. Ik had nog nooit zoveel kapotte zijspiegels bij elkaar gezien als hier. Een enkeling toeterde naar mij. Omdat ie me voor gek verklaarde omdat ik langs de weg liep of om me succes te wensen op dit laatste stuk?
Na 4 km verliet ik de via cassia en ging ik verder naar Rome over de via trionfale... Dat klonk goed! En het was weer tijd voor een barretje...
De laatste dagen sta je niet alleen stil bij de gebeurtenissen van de afgelopen maanden. Mijn hele leven kwam in vogelvlucht langs. Mijn jeugd en Bennekom, de tijd op het streeklyceum in Ede, de studietijd in Arnhem, mijn huwelijk met Reintje, de kinderen, het overlijden van onze Janneke, de verhuizingen naar Utrecht, Weerselo, Amstelveen en weer terug naar Utrecht, de zorgen, ziektes en tegenslagen, mijn carriere bij de Rabobank, de families, vrienden, collega's, ... Het is heel veel wat er in de afgelopen (bijna) 50 jaren is voorgevallen. En als ik de balans opmaak, mag ik me gelukkig prijzen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten