Ik liep verder over de via tronfale en naast mij stopte een auto, ondanks de drukte. De raampjes gingen op en de mensen in de auto riepen: bon camino! Dat was een mooi moment en ik liep verder met een glimlach op mijn gezicht. Ik kwam bij het park op Monte Mario. Vanaf hier had ik uitzicht op het laatste stukje van de reis en de eindbestemming, de Sint Pieter. 2100 kilometer had ik gelopen sinds mijn vertrek uit Canterbury drie maanden terug.
De reis en mijn leven tot nu toe had ik geevalueerd. En wat nu zullen jullie je afvragen. Ik weet het nog niet. Ergens deze reis ben ik gestopt met nadenken over het verleden en de toekomst. Ik ben gaan genieten van de dag en heb de dingen laten komen zoals ze zijn. Misschien is dit wel het belangrijkste winstpunt van deze reis: het kunnen genieten van het moment, hier en nu, zonder telkens in het achterhoofd bezig te zijn met de volgende stap, het volgende doel, de volgende zet in het schaakspel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten