Pavia

Ik ben wel onder de indruk van dit sanctuario. Vanaf 5 uur gistermiddag waren en bijna onafgebroken diensten. En telkens goed bezocht. Het leeft hier blijkbaar enorm. Leuk om dat een tijdje te observeren. Mensen, jong en oud in diep gebed verzonken. Ik kan dat niet, dat religieuze gevoel ontbreekt bij mij, maar als je hier zo zit krijg je er wel diep respect voor.  Ik heb toch maar even een kaarsje aangestoken...

Vannacht heeft het enorm geregend. Het ging er keihard aan toe en gepaard met onweer. Dat zal weer een modderboel worden op de wandeltocht dacht ik. Ik had gelukkig al besloten om met een kortere route verder naar Pavia te lopen. Deze gaat meer over verharde wegen en heeft als voordeel dat ik Pavia nog even kan bekijken. Ook vanochtend regende het nog, maar licht. Dat leverde weer voortdurend de vraag op of ik nu wel of niet de poncho aan zou doen. Toch maar gedaan en weer uit en weer aan en weer uit. Toen het weer ging spetteren, was er gelukkig net een dorpje met een bar. Tijd voor een cappucino!

Na deze pauze werd het geleidelijk mooi weer en ging ik verder richting Pavia. Halverwege sloot mijn route weer aan bij de originele, waarop ik werd geattendeerd door mijn gps met een vrolijke blieb. De route liep verder over een dijk, met links van mij een rivier, en ging over in een mooi pad door een natuurgebied. Dit gebied heeft volgens mij erg te lijden gehad onder de droogte. Veel bomen waren hun blad al kwijt. Nu was het er vochtig met als gevolg de lang verwachtte muggenplaag. Ik werd van alle kanten belaagd deze keer. In het begin nog een enkele mug die irritant om me heen zoemde, later een hele zwerm. En dat ging kilometers door, tot ik bij Pavia kwam. Het gevolg was dat ik geen pauzes meer heb genomen en dus redelijk moe het laatste stuk over de brug het centrum in slofte (van lekker lopen was geen sprake meer). In het centrum, achter de duomo op een terras een lekkere pizza met een groot glas bier besteld om weer wat op krachten te komen.

Daarna wat door de stad geslenterd. Een leuke oude plaats, met een mooie binnenstad en een hoge kerkdichtheid. De Doumo was dicht. Het blijkt dat die al jaren gerestaureerd wordt. Er kwam een pastoor langs, die ons even naar binnen liet kijken. Blijkt dat de koepel, die ze er in de 18e eeuw opgezet hadden, te zwaar was voor de pilaren. De boel zakte langzaam in elkaar. Mijn overnachting heb ik kunnen regelen in een instituta, een universiteit met internaat op chistelijke grondslag, die ook wel pelgrims opvangt. Het was een heel geregel, maar uiteindelijk hadden ze een plek voor me.