Radicofani

Na de vesper gisteravond kregen we van de priester onze stempels en betaalden we een vergoeding voor de overnachting. 9 euro was deze. Iedereen vond het een raar bedrag en gaf 10 euro. Hij stond erop ons 1 euro terug te geven en vroeg ons om hiermee in Rome een kaars te branden voor Alessandro, een jonge pastor met leukemie. Hij vraagt dit aan elke pelgrim die op weg naar Rome is.

Het was weer vroeg vanochtend. De zon kleurde de wolken rood. Voor me zag ik een mooie blauwe lucht, achter me dreigende wolken. Het was onduidelijk wat voor een weer het zou worden. Ik liep door de kale heuvels, vol in de wind. Het was een harde wind,  die me telkens opzij blies. Verder was het stil om me heen. Geen mensen, geen auto's, niets. Een prachtig begin van een nieuwe wandeldag.

Ik kwam langs een oud wijnkasteel, hoog op een rots gelegen. Aan het begin een versterkte toren, waarmee men ongetwijfeld een goed uitzicht op de omgeving had. Aan het eind een muur met poort en een oude klokkentoren. Verderop lag Bagno Vignoni, een plek met bronnen die al door de Etrusken gebruikt werden en verder ontwikkeld zijn door de Romeinen. De oude badhuizen waren nog zichtbaar.

Na Bagno Vignoni werd het weer kaal en onherbergzaam. We waren gewaarschuwd voor deze tocht. Er waren op de route maar twee plekken waar water te krijgen viel en het was ook een gebied met schapen en aggresieve honden. We werden aangeraden om op de via Cassia te blijven.

Ik liep als in een trance. Alles ging vanzelf en ik was me nauwelijks bewust van het verkeer naast me. Het was een gevoel van volledige ontspanning en opperste concentratie tegelijktijd. Kilometers later werd ik er uit opgeschrikt toen Dario opeens voor me stond. Ik had niet in de gaten gehad dat ik op hem ingelopen was. Daarna bleef ik lekker lopen, maar dat speciale gevoel kwam niet meer terug. Het was een heerlijk moment waarbij ik me door niets liet afleiden. Voor deze reis was zoiets ondenkbaar geweest.

De laatste 8 kilometer richting Radicofani ging het in rustig tempo bergop door een heel verlaten landschap. Toen ik in Radicofani aankwam leek ik een stap terug in de tijd te maken. Het is een klein middeleeuws plaatsje en die sfeer is nog volledig bewaard gebleven. We zitten in een ostello van de confraternita san jacopo. Een voor een kwam iedereen weer aan. Waarschijnlijk voor het laatst in deze samenstelling. We maken allemaal onze eigen keuzes voor de laatste week. Dario wil op woensdag aankomen, Rene op donderdag, ik op vrijdag en Mathilde en Ben op zaterdag. Er wordt heel wat gepland, gekeken naar shortcuts en of dagen gecombineerd kunnen worden. De komende dagen gaat de groep dus uit elkaar vallen en is iedereen weer vooral op zichzelf aangewezen.