Al dagen hadden Dario en ik het er over om een fiorentino te eten. Dat is een reusachtige steak, een typisch lokaal product. Telkens als we honger hadden begonnen we hierover, maar het eindigde altijd in pasta of een pizza. Tot gisteravond... Op de menukaart stond de fiorentino vermeld. We keken elkaar aan en toen was er geen weg meer terug. Ook Rene nam er een. Het waren kleintjes, slechts 600 gram. We hebben hem met veel smaak en een goed glas wijn erbij opgegeten. Ik was wel toe aan een stevig stuk vlees. In Siena stond er een weegschaal in de badkamer bij de zusters. Als die klopt, dan ben ik 7 kilo kwijtgeraakt in de afgelopen maanden.
Rene en ik hadden een tweepersoonskamer ingepikt gisteren om onszelf een goede nachtrust te gunnen. Dat is niet helemaal gelukt. Halverwege de nacht kwamen we er achter dat we bezoek hadden gekregen in de kamer. Het bleek een vleermuis te zijn. Het beest wist de weg door het raam naar buiten niet meer te vinden. Hij bleef maar rondfladderen. Daarbij kwam dat de dochter van M&B vroeg de trein moest hebben vanuit het volgende dorp. Het hele huis was dus al om half 6 in rep en roer. Wij zijn er toen ook maar uitgegaan en we zaten met elkaar gestoord vroeg aan het ontbijt in de bar. Geen enkel probleem hier; 6 uur ging de bar al open.
Het was nog schemerig toen we vertrokken en na even lopen kregen we een mooie zonsopkomst te zien. Na 6 km bereikten we Buenoconvento en toen ging het langs een drukke weg verder, de via cassia die helemaal doorloopt naar Rome. Rene en ik liepen samen in een stevig tempo door om dit stuk maar zo snel mogelijk voorbij te zijn. Het duurde uiteindelijk langer dan we dachten en waren al 16 km onderweg toen we dit stuk voorbij waren en aan de cappucino konden. We hadden toen nog maar 7 km te gaan voor het einddoel van vandaag, San Quirico d'Orcia. We liepen hier gelijk tegen een schitterend klein romaans kerkje aan. Daarachter lag ook gelijk ons verblijf voor de nacht.
Door het vroege vertrek vanochtend waren we er al voor de lunch. Om 2 uur konden we terecht in het slaapvertrek. De priester heette ons welkom. Nadat hij alle formaliteiten had afgehandeld, raakten we wat aan de praat. Hij vertelde dat hij 9 parochies onder zijn hoede had. Op zondag heeft hij dus 9x een mis. Hij zuchtte er behoorlijk bij, maar er blijken te weinig priesters te zijn om het anders te organiseren. Hierover klagen bij de bisschop had geen zin zei hij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten