Drie muggen hebben me beziggehouden in het convent. Ik heb uiteindelijk de deet maar gepakt en toen was het snel rustig. Nou, rustig... Ik lag bijna recht onder de klokkentoren en die gaf ook s'nachts luid en duidelijk aan hoe laat het was. De hele uren zelfs 2x mocht je de eerste keer gemist hebben. Verder een beste nachtrust gehad. Vanochtend bleek er meer leven in het convent dan ik dacht. Mensen liepen in en uit en er was nog iemand gekomen die met de fiets naar Rome gaat. Seniora was weer allervriendelijkst en ik kreeg gelijk een kop koffie met een stuk pizza. Ze vond me nogal lang geloof ik want ze heeft wel drie keer verteld aan anderen dat ze het verschil met haar zelf zo groot vond. Zij was nogal klein, vond ik...
Na uitgezwaaid te zijn door seniora de route naar Robbio opgepakt. Mijn boekjes spraken elkaar tegen. De ene gaf twee etappes aan naar Martara, de andere een. In mijn eigen schema had ik er ook twee van gemaakt. Achteraf vond ik zelf de afstanden tussen de twee dorpen wel wat kort. En het weer was niet zodanig dat je ergens lekker gaat liggen luieren. Ik zou in Robbio besluiten.
Het is plat, je loopt over een dijk met aan beide zijden een sloot. Om je heen akkers met af en toe een rijtje bomen en een boerderij. De lucht is grijs en dreigend en regelmatig regent het. Het voelt fris en vochtig aan en je hebt een stevige wind tegen. Ra, ra, waar ben ik? Ja, het voelt aan als hollands landschap en hollands weer vandaag. Alleen dan natuurlijk weer met eindeloze rijstvelden. Een voordeel heeft dit weer: het houdt de muggen koest.
Vlak voor Robbio kwam ik langs een boerderij waar twee vrouwen aan het werk waren in de tuin. Ze hielden me staande en vroegen of ik pelgrim was. Si, dat was ik. En of ik uit Zwitserland kwam. Non, uit Olanda en dat ik in Canterbury was gestart. Ze vonden het prachtig, wensten me veel succes voor de verdere tocht en vroegen me of ik alsjeblieft voor ze wilden bidden als ik in Rome aankwam. Mooi om van die diep gelovige mensen tegen te komen onderweg.
Tot aan Robbio ging het erg goed en hield ik het droog. Ik was daar rond 12 uur. Robbio voelde niet aan als een plek om eens lekker te blijven hangen. Ik had dus besloten verder te gaan. Of het een juiste keuze was valt achteraf te betwijfelen. Ik was Robbio nauwelijks uit of het begon te regenen. Stevige buien weer en mijn schoenen en broek waren al snel doorweekt. Onder de poncho voelde het klam en zweterig. Onderwijl kreeg ik toch wel honger en toen ik langs een begraafplaats liep heb ik maar besloten om daar te schuilen. Droog in een graftombe heb ik mijn lunch genuttigd. Vervolgens ging de route van de weg af en de zompige velden in. Bij zonnig weer had ik het hier erg mooi gevonden, nu hingen de rakken van de struiken en de lange grassen, zwaar geworden van het water, over het pad. Ik hield er stevig het tempo in en zat diep weggescholen in mijn poncho.
In Mortara aangekomen vond ik gelukkig vrij snel onderdak in een albergo en heb eerst maar mijn natte spullen uitgetrokken en een warme douche genomen. Daarna lekker liggen bijkomen van toch weer een erg inspannende dag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten