Vercelli

Toen ik bij de Ostello kwam, was daar een hele groep. Ik dacht, dat wordt druk vanavond. Het bleek een groep van 10 leden van de AIVF te zijn die met elkaar een paar dagen aan het lopen waren. Zij waren met teveel dus gingen ze naar een andere lokatie en ik bleef alleen achter. Gisteravond ging ik eten in een restaurant waar ze een speciaal menu voor pelgrims hadden; het adres hiervan lag klaar in het Ostello. Daar aangekomen bleek dat de groep daar ook was. Er was geen sprake meer van dat ik aan een apart tafeltje ging zitten, ik werd meteen uitgenodigd om bij hen aan te schuiven. Naast mij zat Paolo; hij was de enige die engels kon en fungeerde als tolk. We hebben uitgebreid gesproken over mijn ervaringen en ze wilden natuurlijk weten of ik "hun" stuk goed aangegeven vond. Ze waren er duidelijk trots op dat de route zo goed onderhouden werd. Ook vroegen ze of het waar was dat er in Frankrijk zo'n lang stuk was waar je niemand tegen kwam. In geuren en kleuren verteld hoe het afzien was om door de graanschuur van Frankrijk te lopen. Het werd al met al een hele gezellige avond en toen we weggingen werd mij verteld dat de rekening betaald was; ik was immers hun gast. Dit was weer een hele mooie ervaring in een gastvrij land.

Door alle nattigheid waren mjjn schoenen doornat. Bij nadere inspectie bleek dat de schoenen erg te lijden hebben gehad. Het was me al opgevallen dat het rubber bij de neuzen loslaat. Daar heb ik al een tube lijm voor gekocht en ik hoop dat ik daarmee erger kan voorkomen. Ernstiger is het feit dat het leer behoorlijke slijtage vertoont en op het buigpunt lijkt te gaan scheuren. En dat terwijl ik ze de afgelopen tijd telkens zorgvuldig heb ingevet. Als dit doorzet zijn ze absoluut niet meer waterdicht en kan ik alleen maar hopen op mooi weer.

Het heeft de hele avond en nacht behoorlijk geregend. Volgens Paolo zou daarmee het meeste gevallen zijn en zouden we een redelijke dag krijgen vandaag. Het begint in ieder geval droog. Het was wel fris en vochtig. Naarmate de dag vorderde werd het steeds zonniger. Uiteindelijk was het toch weer een prachtige wandeldag.

Mijn reisgids gaf voor vandaag de volgende waarschuwing: when it is hot and damp the area is a haven for mosquitoes. Paolo heeft me enigzins gerustgesteld met het feit dat hier het hoogtepunt (of dieptepunt, hoe je er tegenaan wenst te kijken) voor muggen ligt in juni/juli. Desondanks heb ik me vanochtend goed ingesmeerd met deet. Ze waren er wel, die muggen, de hele dag en meer naarmate het warmer werd meer, maar een massale aanval is vandaag uitgebleven.

Ik zat al sneller dan ik had verwacht tussen de rijstvelden. Overal irrigatie kanaaltjes en velden risotto. Een moerasachtig gebied. Ook de paden waren zompig en stonden vol plassen water, het gevolg van de vele regen van gisteren en vannacht. Het maakte dat mijn schoenen in ieder geval al weer vrij snel doorweekt waren. Als je het rijst zou wegdenken en vervangen door gras, dan zou dit gebied zomaar een nederlandse polder kunnen zijn. In deze tijd van het jaar ziet het er eigenlijk uit als normaal akkerland, omdat de rijst al vrij hoog staat en het volgens mij niet lang duurt voordat er geoogst gaat worden. Kijk je dichterbij, dan zie je dat alle planten toch echt in het water staan. Het lijkt me toch ook interessant om dit gebied in het voorjaar te zien. Ik heb wel geluk gehad dat ik hier niet gisteren liep, met al die regen. Op een dorpje na was hier nergens een plek om te schuilen geweest.

Eenmaal aangekomen in Vercelli, had ik me voorgenomen om een hotelletje te zoeken in het centrum, om vervolgens de stad te kunnen bekijken. Vercelli heeft een behoorlijke omvang en een mooie oude binnenstad. Het zat echter niet mee. Eerste hotel zat dicht, maar het was nog voor 3 uur, dus toen ben ik maar de basiliek en de dom gaan bekijken. Naast de dom zat ook een opvanghuis voor pelgrims. De koster wist mij echter duidelijk te maken dat deze momenteel niet in gebruik is. Terug naar het hotel, maar daar waren de luiken nog dicht. Een ander hotel opgezocht in mijn gids. Toen ik daar aangemomen was bleek dit hotel vergane glorie en stond op instorten. Inmiddels was ik wel wat moe en mijn humeur werd er niet beter op. Ik had maar besloten om het centrum te verlaten en naar het Convent di Billiemme te gaan aan de rand van de stad. Ik had er 33 km opzitten toen ik daar aankwam. Een oude kerk, met een oud klooster ernaast. Toen ik aanbelde kon ik mezelf nog niet eens voorstellen of het was gelijk ha un pelegrino en de deur ging open. Binnen was het een grote bewaarplaats voor rommel. Gigantisch, ik heb zelden zoveel spullen bij elkaar gezien. In elke gang, in elke kamer lag wel wat opgestapeld. Maar seniora was uitermate aardig en mijn kamer zag er netjes uit. Voor de wc moet ik naar het eind van een lange gang en voor de douche moet ik nog een andere gang aflopen. Maar ik voel me hier wel heel welkom.